Ook zonder wonder kan er iets nieuws beginnen.

Zij werd genezen. Hij niet. Wat als je het wonder mist, maar Jezus je toch ontmoet?

Een genezen vrouw, een ongenezen man met hersenletsel en een huisarts die wetenschappelijk onderzoek doet naar wonderbaarlijke Godsgenezingen zitten in een tentje… 

Het lijkt om de start van een mop, maar het was de realiteit. Ik was laatst namelijk op een festival waar 3 mensen hun persoonlijke verhaal of ervaringen deelden over genezing, of het uitblijven daarvan. 

Iedere spreker kreeg de ruimte om te vertellen wat de genezing of het uitblijven ervan voor gevolgen had voor hun geloof en in het dagelijks leven. 

Ik moest terugdenken aan toen ik zelf net tot geloof kwam, in mijn begin twintiger jaren. Ik wilde alles zien, ervaren, begrijpen, voelen. Als een geestelijke spons zoog ik alle kennis en ervaringen op. Alles was nieuw voor mij, dus ik greep iedere kans aan om iets te zien van God en hoe Zijn Koninkrijk vorm krijgt in deze wereld. 

"Ik wilde alles zien, ervaren, begrijpen, voelen. Kom maar op God, dacht ik, in mijn naïviteit."

Ik had me aangesloten bij een kerk, en er was een groep mensen die naar een christelijke conferentie gingen, en ik ging maar al te graag mee. In het programma boekje las ik over ‘de dienst van genezing’, ik kon niet wachten en toen het eenmaal zover was, zat ik lekker vooraan. 

Ik dacht: oke, als hier zo meteen een blinde gaat zien of een geamputeerd been aangroei, dan moét ik het zien! Kom maar op God, dacht ik, in mijn naïviteit. Ik dacht dat het mijn geloof zou versterken, want eerlijk gezegd twijfelde ik ook nog best wel en snapte ik ook nog een hoop dingen niet van het geloof. 

Wat ik dus niet goed had begrepen, was dat het een dienst was voor innerlijke genezing, de genezing van de psyche en de ziel. En als een donderslag brak de Geest mij open, alle troep en trauma brak los en ik ging daar kapot. Ik kwam binnen als opgewekt, nieuwsgierig christen groentje en werd afgevoerd als een gebroken hoopje ellende. 

Achteraf is het goed geweest, al het heeft nog veel psychisch, geestelijk en gebedswerk gekost om te groeien naar heelheid met God. Maar wat ik ontdekte was dat genezing door de Geest niet altijd meteen een blij, warm feestje is maar ook enorm pijnlijk en confronterend kan zijn. 

"Genezing door de Geest is niet altijd een blij, warm feestje maar kan ook enorm pijnlijk en confronterend zijn."

Ik moest daaraan terugdenken, toen ik op dat festival zat, en de eerste vrouw deelde over haar genezing. Na 15 jaar bedlegerig te zijn geweest, heeft zij tijdens een retraite in een klooster genezing van God ontvangen. En hoewel ze ontzettend blij en dankbaar was dat de pijn weg was, en dat ze weer mobiel was geworden, ontdekte ze ook dat haar ziek-zijn haar in die jaren veel had ontnomen. Relaties die waren verwaterd en verbroken, ook binnen haar eigen gezin, waarvan het nu moeilijk was om opnieuw aan te gaan. Of mensen die haar niet geloofden, of scheef aankeken. 

De arts die onderzoek had gedaan naar zo’n 90 wonderlijke genezingen, ontdekte dat het grootste gedeelte van de mensen, ruime tweederde, niet in de kerk tijdens een genezingsdienst was genezen, maar gewoon thuis, tijdens een gebed of ziekenzalving. Geen spectaculaire shows, lichten of muziek, maar Gods geest met kracht in stilte en rust. 

"Ruim tweederde van de genezingen gebeuren gewoon thuis, tijdens een gebed of ziekenzalving. Geen spectaculaire shows, lichten of muziek, maar Gods geest met kracht in stilte en rust."

De man die niet genezen was - had hoopvol genezingsdiensten bezocht. Maar had zijn genezing ‘nog niet mogen ontvangen’ zoals hij zelf zei. Hij zei “Ik ben gestopt met aan God te vragen: Waarom? In plaats daarvan vraag God: Wat nu? Wat kan ik nu? Wat is het pad dat ik nu, met deze ervaring, kan gaan?” 

Een Godsgenezing is nooit een einddoel, eerder een nieuw begin. Maar ook het uitblijven van een wonderlijke godsgenezing kan dus de start zijn van een nieuw begin. 

Ik herken iets van mijzelf in het verhaal van Thomas in de bijbel. Ik stel me zo voor dat hij bij wonderlijke genezingen telkens nét te laat komt. Tot frustratie van hemzelf, wéér een genezing gemist. En als Jezus dan is opgestaan uit de dood, en de andere discipelen getuigen dat Hij écht levend in hun midden was, en Thomas dat óók weer heeft gemist - zakt de moed hem in de schoenen. Wéér een sensationeel hoogtepunt gemist. Misschien begon hij intussen een beetje sceptisch te worden: “nou, ik geloof het wel als hij weer eens langskomt en ik hemzelf kan zien” 

Maar dan laat Jezus zich opnieuw zien, en laat Thomas zijn wonden voelen. Aan genezing gaat lijden vooraf. Raak de wonden aan, zegt Jezus, waarin Hij Thomas als het ware laat ervaren: voel mijn pijn. Voel mijn pijn, voor jou. Jezus kijkt hem aan en zegt: “Wees niet langer ongelovig, maar geloof.” 

Thomas kan niet anders dan erkennen dat Jezus zijn Heer en God is. En dan richt Jezus zich via de woorden tot Thomas, ook tot anderen, jou, en mij, en zegt: ‘Gelukkig zijn zij die niet zien, en toch geloven.’ 

‘Gelukkig zijn zij die niet zien, en toch geloven.’   

Zou jij nog meer op God kunnen vertrouwen? Waar heb jij vertrouwen voor nodig? Nodig de Geest van Jezus uit in gebed, wees eerlijk en deel je twijfels.